Gerhardgiller
Okurken defalarca Aylak Adam'ı okuyormuşum hissine kapıldım. Kitap aslında insanın kendisiyle olan en rahatsız edici konuşmalarının kağıda dökülmüş hali gibi. Karakterin tüm duygu dünyası o kadar açık seçik ki yalın anlatımla da birleşince daha çarpıcı hale geliyor.
Gerhard hangi an'da ise o andan rahatsız. Zihninde her an başka bir an'ın tasarısı var. Aslında neredeyse yaşayamıyor bile diyebiliriz.
Gerhard'ın kendi hayatına bir türlü sahip olamayışının nedeni, annesinin zamansız ölümünden sonra, onunla hesaplaşmasını tamamlayamadığı için dondurduğu büyüme sürecinde saklı. Freud'u haklı çıkarırcasına, annesinin babasından bile esirgediği memelerini ona anaç bir şefkatle sunması, oral dönemine saplanıp kalmasıyla sonuçlanmış olmalı. Traudel'in onu zaman zaman toylukla itham etmesi ve çocuk sahibi olma fikrinden bu kadar kaçması da, Tradudel'in kendisine gösterdiği anaç ilgiyi doğacak çocuklarıyla paylaşmak istememesinden.
Wilhelm Genazino bu kitaba başka bir son yazacak olsaydı, Gerhard intihar ederdi herhalde. Bu haliyle bile gerçekten Gerhard yaşamıyor zaten.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.