Kendim Olabilirim, Rengin Karaca’nın iç dünyaya açtığı sessiz bir kapı gibi geldi bana.
Bu kitap bana yüksek sesle konuşmadı. Fısıldadı.
Okurken olay aramadım. Kendimi aradım.
Bazı sayfalarda durdum. Çünkü cümleler bitmedi, içimde devam etti.
Sanki yazar değil de ben yazmışım gibi hissettim. Bu biraz ürkütücüydü.
Kitap bir şey öğretmeye çalışmıyor. Ama fark ettiriyor.
En çok da insanın kendine yabancılaşmasını.
Dili sade ama etkisi ağır.
Gösteriş yok. Duygu var.
Bence bu kitap okunup bitirilecek bir şey değil.
Ara ara dönülüp kendine bakılacak bir ayna.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.