Adalet Bir kelime değil artık, bir çığlık olmalı.
Dünyanın bir köşesinde çocuklar oyuncak değil, enkaz parçaları tutuyor ellerinde… Ninnilerle uyuması gerekenler, siren sesleriyle irkiliyor. Gülmesi gereken yüzler, korkuyla susuyor.
Ey insanlık… Hangi vicdan bu sessizliği kaldırır? Hangi kalp, bir çocuğun gözyaşını görmezden gelebilir?
Mazlum çocuklar bizim imtihanımızdır. Onların gözyaşı, bizim hesabımızdır.
Unutmayalım: Bir çocuğun ahı, yeri göğü sarsar. Ve adalet gecikse de, asla kaybolmaz…