Uzatmadan, doğrudan yazarın kafasındaki hikâye akışını paylaştığı kitaplara can feda.
Yan karakterlere ayrılan, boş diyaloglarla dolu sayfalar… nefret ederim. Neyse ki bu kitapta onlardan hiç yoktu.
Her şey tam dozundaydı. Hikâye tıkır tıkır aktı gitti.
Yazarı sevdim, konuyu sevdim, kahramanların arasındaki kimyayı çok beğendim.
Yine rastgele okuduğum için serinin son kitabına denk geldim (tamamen tesadüf). Bu yüzden serinin önceki kitaplarını da okumak bana düştü artik.
Ama gerçekten merak ediyorum: Bu korkunç mafyaları niye Superman gibi yazıp yazıp bizi kendilerine hayran bırakıyorlar? Anlamıyorum! Okuduğum bütün mafya karakterlerine gidip vuruluyorum resmen.
Pek sevgili, korkusuz ve acımasız Alexie Koslov, baş düşmanı Sonia’nın kızı Isabella’ya vurulur. Çünkü bu kız, sadece “terror prensesi” olmakla kalmayan; inanılmaz cesur ve dürüst bir kadın.
İlk karşılaşmaları, birbirlerini tanımadan bir barda yaşadıkları tek gecelik bir ilişkiyle başlıyor.
Normalde bu tarz başlangıçları pek sevmem. Ama bu iki karakter o kadar farklı ve ilginç ki, burada kabul edilebilir bir başlangıç olmuş.
Olaylar oldukça farklı bir şekilde ilerliyor. Alexie, Isabella ile ittifak kurabilmek için bir oyun oynuyor… ama bu oyunu eline yüzüne bulaştırma ihtimali de oldukça yüksek. Yani büyük bir risk alıyor.
Daha fazlasını anlatırsam zaten spoiler olur.
Kısacası tadında, güzel bir romandı.
S.e.x köleliği konusu ise dünyada midemi bulandıran, insanlığın en karanlık yüzlerinden biri olduğu için bazı yerlerde gerçekten sinirlerim bozuldu. Ama Isabella’yı, bu konuya karşı koyduğu tavir için çok sevdim.
Mutlu sonla bitiyor, hepsi bu.
Aslında yazar isterse hikâyeyi daha da uzatabilirdi; çünkü konu vardı. Ama uzatmamayı tercih etmiş. İlginçtir, bu da beni mutlu etti.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.