Stefan Zweig okurken hep aynı hissi yaşıyorum:
Adam olay anlatmıyor… insanın içini anlatıyor.
“Alacakaranlık Öyküsü” de tam olarak böyle bir metin.
Dışarıdan bakınca çok büyük bir şey olmuyor gibi ama içerde inanılmaz bir yoğunluk var.
Bir duygu, bir an, bir fark ediş… ve hepsi insanın içine yavaş yavaş işliyor.
En çok hoşuma giden şey şu oldu:
Zweig, karakteri anlatmıyor aslında.
Onun zihninin içinde dolaştırıyor seni.
Ve bir noktadan sonra şunu fark ediyorsun:
Okuduğun şey başkasının hikâyesi değil, senin içinden geçen bir şey.
Alacakaranlık kavramı zaten başlı başına her şeyi anlatıyor.
Ne tam aydınlık ne tam karanlık…
İnsan da tam olarak böyle bir yerde duruyor bence.
Kitap boyunca beni en çok etkileyen şey,
insanın bazı şeyleri fark ettiğinde artık çok geç olması hissiydi.
O geç kalmışlık duygusu gerçekten rahatsız edici ama bir o kadar da gerçek.
Kısacası bu kitap bana şunu hissettirdi:
İnsan, kendi içindeki şeyleri anlamakta çoğu zaman geç kalıyor.
Ve belki de en çarpıcı tarafı şu:
Bu hikâyeyi okurken bir karakteri değil…
kendimi okuyor gibi hissettim.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.