Aşk mı, Yoksa Doğanın Bize Kurduğu Bir Tuzak mı?1000Kitap
Schopenhauer’in Aşkın Metafiziği’ni bitirdiğimde hissettiğim ilk şey, elimde tuttuğum o pembe bulutların dağılıp yerini buz gibi bir gerçekliğe bırakması oldu. Hani o içimizi eriten, uykularımızı kaçıran, "dünyada bir tek o var" dedirten his var ya; Schopenhauer gelip kulağımıza bunun aslında sadece bir "laboratuvar eşleşmesi" olduğunu fısıldıyor.
Neden Hep Yanlış Kişiye Takılı Kalıyoruz?
Kitapta en çok altını çizdiğim ve üzerine düşündüğüm yer, o meşhur "takılı kalma" meselesiydi. Biz mantığımızla "Aslında daha düzgün, bana daha uygun biriyle de olabilirim" desek de, içimizdeki o vahşi güç (Schopenhauer buna Türün Ruhu diyor) bizi o spesifik kişiye hapsediyor. Neden mi? Çünkü o kişi, sendeki bir eksikliği tamamlamak için seçilmiş bir "panzehir" gibi. Sen dürüstlük, karakter ararken; içindeki doğa yasası sadece genetik bir dengeleme peşinde koşuyor. Yani o "deli gibi isteme" hali senin tercihin değil, doğanın senin üzerinden yürüttüğü bir operasyon.
Edebiyatın Maskesi Düştü
Petrarca’nın Laura’ya yazdığı o devasa şiirlerin ya da Romeo ve Juliet’in o trajik sonunun arkasında yüce bir ruh değil, doğanın "ne pahasına olursa olsun üreme" inadı varmış meğer. Schopenhauer, aşkı öyle bir anlatıyor ki; Petrarca o şiirleri yazarken aslında kendi aşkını değil, insan neslinin gelecekteki kusursuzluğunu haykırıyormuş. Aşkın o şiirsel, ulvi rengi, aslında bizi o "tunç boyunduruğa" sokmak için kullanılan bir illüzyondan ibaret.
Filozofun Kendi Yaraları
Kitabı okurken yer yer "Tamam Arthur, kadınlara biraz fazla yüklenmedin mi?" dediğim çok oldu. Kadınları sadece içgüdüleriyle hareket eden, erkeği kandıran birer "doğa tuzağı" olarak görmesi, aslında kendi hayatındaki o derin anne travmasının bir dışavurumu gibi. Annesiyle yaşadığı o meşhur kavgalar ve reddedilmişlik hissi, felsefesine ciddi bir öfke olarak sızmış. Bu yüzden kitabı okurken onun bu sert, yer yer "kadın düşmanı" sayılabilecek yorumlarını, biraz da hayata küsmüş yalnız bir adamın serzenişi olarak okumak lazım.
Son Söz
Bu kitap, aşkı kutsallaştıranlara değil, "Neden bu kadar acı çekiyorum?" diye soranlara yazılmış. Schopenhauer bize şunu öğretiyor: Çektiğin acı senin küçük dünyana ait değil; o acı, senin göğsüne sığmaya çalışan koca bir insanlık neslinin feryadı. Romantizm bekleyenler hayal kırıklığına uğrayabilir ama gerçekle yüzleşmek isteyenler için bu kitap tam bir başucu eseri.
Kişisel Not: Kitabı bitirince anlıyorsun ki; biz aşık olduğumuzda aslında bir başkasını değil, doğanın bizim için çizdiği o "ideal çocuk" projesini seviyoruz. Biraz acı, biraz ürkütücü ama bir o kadar da sarsıcı bir farkındalık.
·
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.