Kitabın girişindeki İtalo Calvino'nun sunuşu çok etkileyici. Zaten kalemi kuvvetli, birikimi oldukça fazla, zekası kıvrak bir yazar olarak beğendiğim bir yazardı. Bu sunuşta kendisini, daha çok yazma serüveninin kısa bir özetini buldum. Elimde Fowles'ın günce'si var bir taraftan da. İkisi bir araya gelince 'gerçek' yazar olma gayesinin ne kadar zorlu olduğunu, yazarın aslında kendini aradığını, kendi derdini bir şekilde dışa vurmak olduğunu, popüler olmanın ve okunuyor olmanın gerçek yazarı o kadar da bağlanmadığını ama yaşamlarını sürdürmek için maalesef yazdıklarının bir şekilde satılmak zorunda olduğunu derinden hissettim.
Fowles ile Calvino farkı çok çarpıcı. Fowles bir kurgucu ve romanın bir aldatmaca olduğunu dile getirecek kadar cesur. Calvino ise tamamen nesnel ve gerçeklere dayanır yazma taraftarı. Bu farka rağmen, her iki yazarın da tüm dertlerinin kendileri olduğu o kadar etkileci ki. İkisinin tartışmasını dinlemeyi çok isterdim.
Bir okumada beni baştan çıkaran şey, yazarın o metni ortaya çıkarırken verdiği o korkunç emektir.
Calvino da Fowles da ne kadar çok okumuşlar, her şeyi nasıl da yalayıp yutmuşlar. Tabi ki başka yazarları da alabilirim şu an buraya ama, aynı anda okuma durumu ikisini anmama neden oldu
Bu kitap öyküler derlemesi. Calvino'nun dediği gibi içindeki politik düşüncelerin bir benzetme ile bir başka metin ile dile getirilişi. Bu metinlerde politika daha çok da eleştiri kokan hikayeler okuyacaksınız.
Özlemişim Calvino'yu.
İyi okumalar dilerim.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.