Ben bundan yıllar önce bir şeyler yapmak ya da bir şeyleri hayata geçirmek için her şeyin yolunda gitmesini beklerdim. Sağlığımın yerinde olmasını, sevdiklerimin yanımda olmasını, keyfimin yerinde olmasını, icraata geçecek maddi durumumun olmasını, evrenin tüm karanlığını yutmuş gibi bencil insanların benden uzak olmasını, evimin toplu olmasını, çayımın demli olmasını, karnımın tok ve sırtımın pek olmasını, mevsimin hep bahar olmasını, kafamın üzerinde gümüş martılar uçmasını…
Uzun süre de bekledim. Bu sırada gözlerimin kenarları kırıştı, saçlarıma aklar düştü, ellerimin üzerinde yaşlılık lekeleri oluştu ve her şey daha da kötü gitmeye başladı…
Ne güzel bir son yazısı.
Yazar dil olarak basit ama duygu yüklü bir kitap yazmış. Her çocuk için farklı düşünceler yaklaşımlar önermiş. Okurken zamanımızdaki öğretmenleri düşününce içim cız etmedi değil. Nerdeee o öğrencileri anlamaya okula, hayata kazandırmaya çalışan. Herkes mesaisinin bitmesine kaç saat kaldığı ile ilgileniyor…
Çocukların birer tohum olduğunu ve hepsinin ayrı ayrı çeşiti, kokusunun, bakım stilinin olmasına vurgu yapıyor. Çocuklar üzerinden okuma yaparken de çiçeklerin özelliklerini de öğrenmedik demeyiz
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.