Kitapla ilgili hayalkırıklığımı belirterek başlamak istiyorum. Kitabın ismi bile Japonya'nın o yalnız ve depresif tarafından besleniyor hissiyatı vermişti ama kazın ayağı öyle değilmiş.
Tokyo'da yalnız yaşayan, otuzlarında bir redaktör olan Fuyuko İrie'nin, dışarıdan çalıştığı yayınevindeki Hijiri'den başka iletişim kurduğu kimse yoktur.
Kan bağışında bulunurken kendisine verilen kitapçıkla, kültür merkezinin kurslarını görüp hayatına renk ve hareket katmak amacıyla katılmaya karar verir.
Kültür merkezinde herhangi bir kursa yazılamaz ama orada tanıştığı Mirsutsuka sohbet etmeye ve buluşmaya başlar.
Bütün bu süreçte kendi duvarlarını yıkmaya ve değişmeye çalışan bir kadını görüyoruz.
Bu gibi bir kurgu daha kaliteli ve daha güzel işlenebilirdi ama çok eksik kalınmış. Okumasanız da olur.
·
105 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.