İclal Aydın’dan yine sıcacık, iç ısıtan; insanı çocukluğuna götüren bir roman…
Yazar, her kitabında olduğu gibi burada da ilişkilerin sıcaklığını ve bağ kurmanın kıymetini incelikle hissettiriyor. İnsan olmanın, aslında birbirimize dokunabilmekle anlam kazandığını bir kez daha hatırlatıyor.
1990’ların İzmir’inde, çoğunlukla Boşnak göçmen ailelerin yaşadığı bir mahallede geçen bu hikâye; nostaljik ve duygu yüklü bir büyüme anlatısı sunuyor. Ana karakter Mert’in mahalleye taşınmasıyla başlayan yeni hayatı, Edis’le kurduğu dostluk ve Ayda’ya duyduğu ilk aşk; adeta film sahneleri gibi gözünüzün önünde canlanıyor.
Edis’in askere uğurlanması, ardından gelen haber ve otoriter Şakir Dede’nin pişmanlıkları… Bu sahneler, insanın içine dokunan, kolay kolay silinmeyen izler bırakıyor.
Bu kitap bana ne kattı diye soranlara hep şunu düşünürüm:
Bir kitabın mutlaka bilgi mi vermesi gerekir?
Her kitap zihnimizi doldurmaz belki, ama bazıları kalbimize dokunur. Bize unuttuğumuz duyguları hatırlatır, geçmişimizi yeniden yaşatır ve yüzümüzde küçük bir tebessüm bırakır.
Bazen bir kitabın en büyük katkısı, bize tekrar “hissetmeyi” hatırlatmasıdır.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.