Açık konuşayım, bu kitap tam “herkese göre” değil… ama doğru okuru yakalarsa bayağı çarpıyor.
Benim nezdimde bu kitap, klasik bir aşk hikâyesinden çok yaralı iki insanın birbirine çarpa çarpa iyileşmeye çalışması gibi. Okurken sürekli bir gerilim var; hani mutlu olmalarını istiyorsun ama aynı zamanda “bu iş sağlıklı mı gerçekten?” diye de sorguluyorsun.
Erkek karakter… sinir bozucu. Gerçekten. Yer yer “yeter artık” dedirtiyor. Ama işte yazarın yaptığı şey şu: seni o karakterden nefret ettirip sonra yavaş yavaş onun neden böyle olduğunu gösteriyor. Bir noktadan sonra empati kurmaya başlıyorsun, istemesen bile.
Kadın karakter tarafında ise daha kırılgan bir yapı var. Bazı okurlar bunu sevmeyebilir çünkü güçlü kadın beklentisi olanlara biraz pasif gelebilir. Ama ben bunu daha çok duygusal bağımlılık ve takıntı hali olarak okudum — yani bilinçli bir tercih gibi geldi.
Kitabın en güçlü yanı kesinlikle duygu yoğunluğu. Sürekli bir “angst” hali var:
İç sıkıntısı , özlem ,pişmanlık ,bastırılmış duygular ...
Bazen fazla bile geliyor, yalan yok. Ama tam da bu yüzden sürüklüyor. Hani “bir bölüm daha okuyayım” deyip geceyi bitiriyorsun.
Ama şunu net söyleyeyim:
Eğer tatlı, romantik, iç ısıtan bir aşk hikâyesi arıyorsan bu kitap seni yorar. Çünkü burada aşk biraz:
Karanlık ,takıntılı ,sorunlu ...
Genel olarak benim hissim şu oldu:
Mükemmel bir kitap değil ama etkileyici bir deneyim.
Yetişkin iceriklidir...
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.