İnsan yanımızı alıp özümüze,hayata,muhabbete dair nice yolculukların seyrine durduk. İnsan olmanın yüküyle ezilirken , muhabbetin hafifliğiyle kanat açtık. Kimi zaman niceleri tarafından eksildiğimizi fısıldadı kimi zaman da medyunu şükran olanlarla çoğaldığımızı. Her şartta insanın insana lazım ve insanın insanda yurt olduğunu öğütledi. Gönlümüzün özüne hasret kalarak eskiyle ülfet ettiğini ve muhabbetin her daim ölü gönülleri dirilttiğine bir kez daha şahit eyledi.
Ve son olarak ruhumuzun soluklanmak için gönülleri yıkmadan, Çalabın yarattığı her mahlukata sevgi nazarıyla yaklaşıp yaşamak gerektiğini salık verdi. Payımıza düşenleri bir gülün nahifliğinde heybemize koyduk. Sizlerde bu gülistandan nasiplenmek dilerseniz tavsiyemizdir efendim.
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.