Sahabe İklimi 2’yi bitirdikten sonra içimde garip bir sessizlik kaldı. Sanki okuduklarım bir kitap değildi de bana tutulmuş bir aynaydı. Sahabeleri okurken hep şunu düşündüm: Onlar da insandı, onlar da hata yapıyordu, düşüyorlardı… ama onları farklı kılan şey, her düştüklerinde Allah’a ve Resûlüne daha sıkı sarılmalarıydı. Teslimiyetleri sözde değil, hayattaydı. Bu yüzden bir ömürleri, bizim belki yıllarca ulaşamayacağımız bir değere dönüştü.
Okudukça kendime şu soruyu sormadan edemedim: Aynı hakikati bilen biz, neden aynı şekilde yaşayamıyoruz? Neyi eksik bırakıyoruz? Belki de mesele çok şey bilmek değil, bildiğini hayatına alabilmek… belki de mesele, kalpteki imanı davranışlara taşıyabilmek.
Bu çağda yaşamak zor, kalbi korumak zor, istikamette kalmak zor… ama sahabeler bize şunu hatırlatıyor: Zor olan imkânsız değildir. Onlar da bizim gibi birer insandı ama Allah’a olan bağlılıkları, onları şehitlik mertebesine, cennete ulaştırdı.
Kitabı bitirdim ama içimde tek bir duygu kaldı: Daha güzel bir Müslüman olmak mümkün… yeter ki gerçekten isteyelim ve adım atalım.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.