Adından da anlaşıldığı üzere baş karakterimiz olan Veronika, dışarıdan bakınca her şeyi yerinde gibi görünen ama içten içe boşluk hissiyle yaşayan güzel bir genç kadın. Hayatına son vermek istedikten sonra gözlerini bir akıl hastanesinde açıyor ve aslında yaşayacak çok az zamanı kaldığını öğreniyor.
Ölümü beklerken hiç de beklemediği bir duyguyla karşılaşıyor ve ilk kez gerçekten yaşamayı, hissetmeyi ve kendi sınırlarını sorgulamayı başlıyor. Bu noktadan sonra da akıl hastanesinde tanıdığı insanlarla bağ kurmaya başlıyor ve yabancısı olduğu bir duyguyu daha tadıyor; aşk.
“Yaşıyor muyuz, yoksa sadece gün mü geçiriyoruz?” Sorusunu aklımıza iliştiren bir kitap oldu.
Açıkçası kitabı okurken Veronika için endişelendiğim yerler oldu. Onun ölümünü onunla birlikte bekledim diyebilirim. İnsan öleceğini bile bile ölümü nasıl bekler? Öleceğini bilen bir insan onu beklerken kaç kere ölür? Beklemek değil midir insanı yıpratan? Veronika bu süreçte istemeden de olsa içindeki farklı personaları buldu ve onları sevmeye başladı. Ve tabi ki aşk da kaçınılmazdı…
Günün sonunda ölümün Veronika’yı bulmamasına mutluyum. Genç bir hayat, hayata döndü ve bu dönüş umut doluydu.

”Ancak dünyada bazı şeyler var ki, nereden ve nasıl bakarsak bakalım herkes için geçerlidir. Örnekse, aşk…”
·
30 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.