Vatan Yahut Silistre, maalesef okumakta geç kaldığım ama her satırında etkisini özellikle vatan sevgisini çok fazla hissettiğim bir tiyatro eseri oldu." Bayrakları bayrak yapan üstündeki kandır.Toprak,eğer uğrunda ölen varsa vatandır" _Mithat Cemal Kuntay
İlk sahnelendiğinde, tiyatrodaki insanlar vatan sevgisiyle coşmuş, sokaklara dökülerek protestolar yapmışlardır. Bunun üzerine, Namık Kemal Mağusa'ya sürgüne gönderilmiştir. Yaklaşık 38 ay zindanda kalmasına rağmen yazmaktan vazgeçmemiştir.
“Vatan” adıyla sahnelenen bu eser, Namık Kemal sürgüne gönderildikten sonra “Silistre” adıyla Anadolu’nun çeşitli yerlerinde oynanmaya devam etmiş, zamanla bu isimle günümüze ulaşmıştır.
Eser; vatan sevgisinin yanı sıra İslam Bey ve Zekiye’nin aşkını, dostluğu, ve özellikle fedakârlığı derin bir şekilde işler. İslam Bey, vatan uğruna sevdiğini ardında bırakıp Silistre Kalesi’ne savaşmaya giderken “Beni seven arkamdan gelsin” der. Zekiye’nin erkek kılığına girerek cepheye gitmesi, orada yıllardır özlemini duyduğu biriyle karşılaşması ve Abdullah Çavuş’un ve Sıdkı Bey'in varlığı esere ayrı bir derinlik katar.
Okuyun, okutun.
Mustafa Kemal Atatürk’ün sözüyle bitirmek isterim:
“Benim bedenimin babası Ali Rıza Efendi, duygularımın babası Namık Kemal, fikirlerimin babası Ziya Gökalp’tir.”
·
63 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
