Puanı çok yüksekti ve yorumları da çok iyiydi. “Tamam Ebu, sanırım sonunda bu kitap o kitap” diyerek kitap okuma ışığını kaptığım gibi gecenin karanlığında sayfaları koklamaya başladım (akademik süreçler nedeniyle başladıktan sonra uzun bir süre ara vermek zorunda kalsam da).
“Şeytani Boyut”u okurken en çok hoşuma giden şey, kitabın klasik korku anlatısından ziyade psikolojik gerilim tarafına daha fazla yaslanması oldu. Olayların tamamen doğaüstü mü yoksa karakterlerin zihinsel süreçlerinin bir sonucu mu olduğu konusunda sürekli bir belirsizlik oluşturması kitabın atmosferini oldukça güçlü hale getiriyor. Yazarın korkuyu sadece ani olaylarla değil, huzursuzluk hissi ve gerilim biriktirerek vermesini özellikle sevdim.
Ancak gelin görün ki ben katilin kim olduğunu kitabın ilk yarısında tahmin ettim ve bu tahmin belirsiz bir tahmin de değildi, bence yazar baya kör göze parmak sokarcasına katilin kim olduğunu belli etmiş. Bu açıdan bakınca gizem kısmı çok zorlayıcı olmadı benim için. Hatta finalde umarım şaşırtır beni de katil o tahmin ettiğim kişi çıkmaz diye baya umutlandım.
Buna rağmen kitabı sıkılmadan okudum çünkü olay örgüsü, atmosfer ve hikâyenin ilerleyiş şekli bence oldukça başarılıydı. Özellikle olayların yavaş yavaş ilerlemesi, karakterlerin geçmişlerinin ve psikolojik durumlarının hikâyeye yedirilmesi kitabı sadece “katil kim?” sorusundan ibaret olmaktan çıkarıyor ve her bir karakteri sanki bir antoloji dizisinin ayrı bölümlerinde izliyormuşsunuz hissi veriyor. Yani kitabın olayı sadece finaldeki sürpriz değil, süreçte oluşan gerilim ve hikâyenin nasıl anlatıldığı.
Genel olarak, katili erken tahmin etmiş olmama rağmen kitabı beğendim. Özellikle psikolojik gerilim sevenlerin keyifle okuyabileceği bir kitap olduğunu düşünüyorum.
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.