Bazı kitaplar vardır, sadece okunmaz… hissedilir, yaşanır ve insanın içinde bir yere dokunur. Onu Sevdiğim Zamanlar benim için tam olarak böyle bir kitaptı.
Kenan’ın içe attığı acı, konuşamaması ama her satırda o suskunluğun çığlık gibi hissedilmesi beni derinden etkiledi. Onun yaşadığı kırgınlıklar, hayal kırıklıkları ve iç dünyasındaki yalnızlık o kadar gerçekti ki okurken sanki onunla birlikte susuyormuşum gibi hissettim. Bir yanda bu ağır acı varken, diğer yanda kadının merhameti… İşte bu denge kitabı bu kadar özel yapan şeydi. Merhamet, sevgiden daha güçlü bir bağ gibi işlendi ve insanın içini yumuşatan bir etki bıraktı.
Yazarın anlatımı ise inanılmaz akıcı ve sürükleyiciydi. Her sayfada “şimdi ne olacak?” duygusu hiç bitmedi. Duygular sade ama çok derin bir şekilde aktarılmış. Özellikle bazı cümleler var ki insanın zihnine kazınıyor. En çok da şu söz beni çok etkiledi:
“Dünyanın kuralı böyleydi, geç anlamıştım: Kimileri neşeyle gülüp eğlenir, kimileri de hayallerinin bedelini öderdi.”
Bu cümle aslında kitabın özeti gibi… Hayatın adaletsizliğini, insanların farklı kaderlerini ve bazı hayallerin ağır bedelleri olduğunu çok çarpıcı bir şekilde anlatıyor.
Bu kitap bana şunu hissettirdi: Herkesin içinde görünmeyen bir savaş var. Kimi bunu gülerek saklıyor, kimi susarak…
Eğer duygusal derinliği olan, insanın içine işleyen ve okuduktan sonra uzun süre etkisinden çıkamayacağınız bir kitap arıyorsanız, kesinlikle okunması gereken bir eser.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.