Yaşar Kemal’in bu eşsiz eseri, benim gözümde sadece bir aşk hikayesi değil, insanın doğayla ve katı otoritelerle olan varoluş mücadelesinin en epik dışa vurumudur. Kitabı okurken kendimi sadece bir metnin içinde değil, Ağrı Dağı'nın o dondurucu soğuğunda ve kekik kokulu yaylalarında, binlerce yıllık bir sözlü geleneğin tam ortasında hissettim. Mahmut Paşa’nın temsil ettiği kör mülkiyet hırsı ile halkın "kapıya gelen emanet geri verilmez" düsturuyla şekillenen sarsılmaz onuru arasındaki çatışma, aslında adaletin kağıt üzerinde değil, halkın vicdanında yaşadığını bana bir kez daha kanıtladı. Özellikle Gülbahar’ın Ahmet’i kurtarmak için gösterdiği o sessiz ama devasa direniş, sevginin en karanlık zindanları bile aydınlatabileceğini gösterirken, kitabın sonundaki o kuşku ve hüzün sarmalı, insan ruhunun ne kadar karmaşık ve kırılgan olduğunu yüzüme çarptı. Yaşar Kemal’in bir dengbej titizliğiyle dokuduğu o büyülü dil, modern dünyanın karmaşasından sıyrılıp toprağın, suyun ve insanlık onurunun o saf gerçekliğine dönmemi sağladı. Bence bu kitap, insanın kendi yarattığı zulüm kalelerini, yine kendi içindeki o bitmek bilmeyen özgürlük tutkusuyla nasıl yerle bir edebileceğinin en hüzünlü ve en görkemli kanıtıdır........
·
85 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.