CENNETTİN ANAHTARLARI
(Seçme Şiirler)
MICHELANGELO
1475-1564 arasında yaşamış İtalyan rönesans dönemi ressam, heykeltıraş, mimar ve şairi Michelangelo tarafından aşk teması üzerine yazılmış şiirlerden derlenerek oluşturulmuş bir kitap.
Çeviri şiirlerindeki ruhu örselemiş görünüyor. Zaten şiir yazıldığı dilden başka bir dile çevrildiğinde kaybettiği ilk şey ancak yazıldığı dilde ifade edilebilen anlamı ve bunun katmanlarıdır.
Şairi ve şiirlerini incelediğimizde özellikle
•Aşk (çoğu zaman platonik ve ulaşılmaz)
•Tanrı ve maneviyat
•Ölüm ve zaman
•İnsan ruhunun yalnızlığı
•Sanat ve güzellik
temaları işlenir.
Onun şiirleri karamsar, mistik, felsefi bir ton taşır. Michelangelo’nun şiirleri Sisifosvari bir insanın iç konuşmasını andırıyor.
Zaten bu şiirleri yaşlılık döneminde yazıldığı için oldukça içe dönük olup ölüm fikri çok güçlü hissediliyor.
Şairin şiirleri hakkında şöyle dediği rivayet edilir.
“Cennetin Anahtarları” seçkilerinde sık geçen duygu şu türdedir:
“Ne sanat, ne de akıl
Ruhumun aradığı huzuru veremedi
Sadece Tanrı’ya yükselen bir aşk
Kalbimi özgür kılabilir.”
Michelangelo’nun şiirlerinde aşk genellikle Tanrı’ya yükselen bir merdiven gibidir.
Bu arada şairlik onun asıl işi değildir. Asıl tanınırlılığı heykeltraşlıktan gelir. Çok yönlü insan böyle olsa gerek.
Her şeye rağmen okunabilir bir kitap.
Bir kaç alıntı:
“En büyük sanatçı bile
mermerin içinde zaten var olandan
fazlasını yaratamaz.”
⸻
“Ruhum, ne kadar yükselmek istese de,
bedenim hâlâ toprağa bağlı.”
⸻
“Aşk, ruhu Tanrı’ya götüren
en kısa yoldur.”
⸻
“Yaş ilerledikçe anladım ki,
ne heykel ne resim
ruhumu kurtarmaya yetmez.”
⸻
“Güzellik, Tanrı’nın
dünyaya düşmüş gölgesidir.”
⸻
“Ölümden korkmam artık;
çünkü hayatın kendisi
uzun bir yorgunluktur.”
·
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.