Küçükken dahilerin hayatını araştırmak benim için çok eğlenceli bir hobiydi. Her zaman merak etmişimdir. Bu insanların kafasının içinde ne dönüyordu acaba?Dahilik ile delilik arasındaki o meşhur ince çizgi araştırdığımda beni zihinsel hastalıklara ve beynin gizemli kıvrımlarına götürdü. IQ’su 200 olan bir dahide Asperger sendromuyla karşılaşmak, o zamanlar benim için çok ilginç bir konuydu.Bu konu ilgili sayısız film izlemiş olabilirim. Edindiğim bilgiler ve evrene yolladığım sağlam mesajlar sonucu bu alanda ilerleyerek Özel Çocukların ögretmeni oldum. Kitap ile bağlantım da tam olarak burdan kuruldu. Beyindeki nörolojik hastalıklar her zaman ilgimi çekmiştir.
Trimble, bir zamanlar "günahların bedeli" olarak görülen epilepsi, şizofreni veya bipolar bozukluk gibi durumların, aslında beynin karmaşık yapısındaki fiziksel değişimlerden kaynaklandığını savunuyor. Onun nöropsikiyatrist kimliğiyle sunduğu verilere göre, bu "bozulmalar" aslında beynin çalışma prensiplerine tutulan en güçlü ışk. Trimble'a göre; şiir, din ve müzik, beynimizde birbirine komşu, hatta iç içe geçmiş alanları paylaşır ve bu durum bizi neden trajedi izlerken ağladığımızın biyolojik cevabına götürür götürüyor. Tam bu noktada, bir eğitimci olarak Trimble’ın bu verilerinin öğrencilerimdeki karşılığını artık daha iyi anlıyorum. Serebral Palsili öğrencilerimin beyin hasarları ile dil, sanat ve inanç arasındaki o gizemli bağ, Trimble'ın teorik olarak anlattığı evrimsel mirasın somut birer dışavurumu gibi karşımda duruyor.
Trimble, görsel sanatların statik yapısına kıyasla müziğin ve şiirin zaman içinde akan ritmik gücünün insanı neden daha çok sarstığını bilimsel olarak açıklarken; ben sınıfta, müziğin ve ritmin öğrencilerimin ruhundaki o eşsiz iyileştirici gücüne bizzat şahitlik etmiş biriyim. Onun "estetik bir beğeniden ziyade anatomik bir zorunluluk" olarak tanımladığı bu bağ, benim her gün sınıfta kurduğum o derin empatinin de bilimsel temelini oluşturuyor.
Sonuç olarak, gerek sınıfımdaki özel öğrencilerimin dünyasından edindiğim tecrübeler, gerekse Trimble’ın sunduğu nöropsikiyatrik veriler tek bir gerçekte birleşiyor.
Sanatla kurduğumuz duygusal köprü, insan olmanın en saf ve biyolojik dışavurumudur. Bir özel eğitimci olarak gördüğüm şey, sadece bir yetersizlik değil; beynin sanat, müzik ve dil aracılığıyla kendini yeniden inşa etme çabasıdır. Bilim ve sanatın bu muazzam kesişimi, zihinsel farklılıkların birer "eksiklik" değil, insan ruhunun ve beyninin derinliklerine açılan farklı kapılar olduğunu bizlere bir kez daha hatırlatıyor.
Kitabin dili genel olarak akademik tıp bilgileri içerse de ben alanıma yakın olduğu için çok severek okudum. Bu kitabı özel eğitim öğretmenleri, nörobilim meraklıları, psikologlar, sanatçılar, müzisyenler, antropologlar, tıp öğrencileri ve dâhilik ile zihinsel süreçlerin sınırlarını merak eden tüm araştırmacılar okuyabilir.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.