Shakespeare’in bu veda oyununda, kelimelerin arasına gizlenmiş o puslu adanın tam ortasında buldum kendimi. Prospero’nun intikamla harmanladığı büyüleri bir bir çözerken, asıl fırtınanın denizde değil, insanın kendi içindeki o bitmek bilmeyen hesaplaşmalarda koptuğunu hissetmek sarsıcıydı. Ariel’in özgürlük tutkusuna ortak olup Caliban’ın hırçın doğasında insanın ham halini izlerken, adaletin bazen sadece affetmekle mümkün olduğunu anladım. Kitabı kapattığımda zihnimde yankılanan tek bir gerçek vardı: Hepimiz aslında rüyaların yapıldığı o ince kumaştan dokunmuşuz ve bu hayat denilen oyun, bir gün uykunun o huzurlu sessizliğiyle son bulacak. Bu ince dokuların ve sessiz hesaplaşmaların peşine düşmek isteyenlere şimdiden keyifli bir yolculuk dilerim.
·
208 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.