Kitabı biraz önce bitirdim ve gözlerimin ağlamaktan şiştiğini şimdi farkettim.İlk okuduğum da ortaokuldaydım,o zamanlar Zeze’ye çok üzülmüş yine çok ağlamıştım.
Ama bugün sadece Zeze’ye değil ben bunları yazarken dahi Zeze’nin yaşadığı merhametsizliğe,sevgisizliğe,şiddete maruz kalan çocukların var olmasına ağlıyorum.Yoksulluğun sebep olduğu sevgisizliğe,sevginin ne olduğunu bilmeyen insanların doğurdukları o küçücük bebeklere ağlıyorum.Küçücük bedenlerinde var olan o kocaman masumiyet ve hayallerin öldürülmesine ağlıyorum.
Zeze bütün bunların var olduğunu öyle haykırdı ki,kalbin parçalanmaması mümkün değil.
Ve bu Dünya’da Zeze’ler maalesef hiç bitmeyecek.Portuga’ların çoğalması dileğiyle…
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.