Seraph of the End 3. kitap bitti… ve yine aşırı akıcı, aşırı sürükleyiciydi. Gerçekten okurken hiç kopmadım, net 10/10.
En çok etkilendiğim yer Mitsuba’nın o sahnesiydi. Vampirler tarafından yakalandığında “gidin, beni bırakın” demesi… aslında korkudan değil, geçmişte yaptığı hatanın yükünden. Aynı şeyi tekrar yaşamaktan korkuyor. O an resmen travmasıyla yüzleşti.
Ama Yuichiro… yine bildiğimiz gibi. Mantık yok, plan yok ama kalp var. “Seni bırakmam” deyip kızı kurtarması… işte tam da bu yüzden bu karakter seviliyor.
Sonrasında Mitsuba’nın mahcup olup yine de “senden hoşlanmıyorum” demesi var ya… orası çok iyi yazılmıştı. Çünkü aslında o cümle direkt bir savunma mekanizması. İçten içe bir şeyler değişiyor ama kabul etmiyor.
Zaten şu söz tam bunları anlatıyor:
Çok nefret etme, seversin. Çok sevme, nefret edersin.
Yuichiro ve Mitsuba arasında tam olarak böyle bir enerji var. Sürekli atışıyorlar ama alttan alta bir bağ oluşuyor. Bir de Mika işin içine girince o denge iyice değişecek gibi duruyor… hafif kıskançlık, biraz gerilim
Kısacası bu cilt sadece aksiyon değil, karakterlerin birbirine yaklaşmaya başladığı, duyguların yavaş yavaş ortaya çıktığı bir geçiş kitabıydı.
Gerçekten severek okudum.
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.