Toplumcu edebiyatımızın önemli isimleri arasında yer alan Dursun Akçam, on yedi öyküden oluşan "Maral" isimli kitabında köy hayatının zorluklarıyla boğuşan Anadolu insanının çaresizliğini, yoksulluğunu, cehalet ve yoklukla mücadelesini anlatıyor.
Dilini dahi bilmediği insanların arasına henüz 13-14 yaşlarındayken gelin olarak giden Kürt kızı biçare Zozan; hayata karşı yenilmişliğin hıncını bir bakışla anlatan, doktor varken doktorsuzluğa, ilaç varken ilaçsızlığa mahkûm edilmiş Namaz Dayı; okuyup öğretmen olma hayalleri kurarken menfaat uğruna babası yaşında adama verilen ve evlendiği gece kendini asan küçük Sümbül, eline yetki geçince kendi köyündeki insanlara bile zulmetmekten ve adeta bir kibir abidesi haline gelen Şahin Efendi; ailesinin geçimini sağlamak amacıyla gurbet yollarına düşüp oralarda ölüp giden zavallı Memet gibi hayatın içinden ve canlı karakterlerle zengin bir atmosfer içinde geçiyor hikâyeler.
Yazarın yöresel ağızla anlattığı hikâyelerde öne çıkan en önemli unsur, her öyküde aynı mekânda yaşayan farklı insanlara ayna tutması. Böylece kitap ayrı hikâyeler içerse de genel anlamda bir bütünlük içinde ilerliyor.
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.