Bu kitabı -kapağında da yazdığı üzere- bir roman olarak okumaya başladım. Ancak kurgusal bir eser olarak düşününce epey hayal kırıklığı yaşadım. Sonra kitabı ısrarla okumaya devam ettim çünkü yazarın üslubu, babası ile bağını anlattığı tüm o duygusal cümleler çok güzeldi.
Bu kitabın kolay bir türü yok, onu kendisi icat etmeli. Tıpkı ölümün bir türü olmadığı gibi. Hayatın türü olmadığı gibi. Peki ya bahçe? Belki o başlı başına bir türdür ya da tüm diğer türleri içine alır. Bir ağıt-roman, anı-roman ya da bahçe-roman. Hüznün botaniği açısından fark etmiyor, diyor Gospodinov.
Bu kitap, bir veda kitabı; bir baba nasıl sevilir ve yaşı ilerlemiş bile olsa babaya nasıl veda edilemez, onun kitabı. Teknik olarak çok başarılı bir roman değil belki ama bu bakış açısını kenara bırakıp okuduğunuzda; elinizde tuttuğunuzun bir kurgu değil, yazarın babasının hatırasına diktiği ve içinde kaybolmaktan korkmadığı devasa bir yas bahçesi olduğunu anlıyorsunuz. Bazı kitaplar okunmak için değil, o sızıya ortak olmak için yazılır.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.