başta “sadece yaşlılarla ilgili nasihatler veren bir kitap” olacağını düşündüm. Ama okudukça aslında Bediüzzaman Said Nursi’nin hayatın farklı dönemleri üzerine düşündüğü, özellikle insanın yaşlılık dönemindeki ruhsal ve manevi yönünü ele alan bir eser olduğunu fark ettim.
Kitap genel olarak ihtiyarların hayatlarını nasıl daha huzurlu ve bilinçli geçirebilecekleri üzerine yazılmış. Mesela zamanın değerini bilmek, geçmişe takılıp kalmamak, iman ve ibadetle meşgul olmak gibi konular üzerinde duruluyor. Yazar, yaşlılık dönemini sadece bedensel bir düşüş olarak değil, insanın manevi olarak olgunlaşabileceği bir dönem olarak ele alıyor.
Okurken benim dikkatimi çeken taraflardan biri, kitabın hem teselli verici hem de düşündürücü olmasıydı. İhtiyarların yalnızlığı, hayatın geçiciliği ve ölüm gerçeği gibi konulara değinirken aynı zamanda insanın Rabbine yönelmesi ve hayatın son dönemini daha anlamlı kılması üzerine rehberlik ediyor.
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.