Jean-Louis Fournier ile tanıştığım kitap, incelediğim kadarıyla diğer kitaplarında da olduğu üzere kendi hayatına dair kesitleri sayfa sayfa kısa anlatılar şeklinde aktardığı bir çeşit deneme kitabı.
Kitap, Fournier'nin babasını ve babasıyla olan ilişkisini, onu bir evlat gözüyle nasıl gördüğünü kısa kısa hikayeler şeklinde işliyor. Bir evlat olarak babasına olan kırgınlığını, onun kendi gözündeki imajını, içinde eksik kaldığını hissettiği şeyleri yüksek bir edebi anlayışla değil de neredeyse elle tutulacak kadar somut ve katı bir şekilde anlatıyor. Okuduklarınızın içinize işlemesinin asıl sebeplerinden birinin de her sayfaya eğilirken burnunuzu çarptığınız bu katı gerçeklik hissi olduğunu düşünüyorum. Çünkü kitap edebi dolaylamalarla, hayallerle, varsayımlarla değil buruk bir çocuk ruhunun sert gerçeklikleriyle işleniyor.
Okurken kitapta herkesin kendinden bir şey bulabileceğini düşünüyorum. Her insanın dünyası ne kadar farklı olsa da sonuçta aynı çamurdan karılıp henüz tam yoğurulmadığımız dönemlerde hepimiz dünyaya ve kişilere şu an anlamsız gelecek merceklerle baktık. Fournier için de durum farksızdı. Onun için babası herkesten ve her şeyden güçlü, elinden her iş gelen, onu ve ailesini her tehlikeden koruyabilecek bir ikondu. Onun canı acıyamaz, o ağlayamaz, hastalanamaz ya da ölemezdi. Hele ki o herhangi bir baba da değildi, bir doktordu: Nasıl ölsündü? O ayyaştı, çok içerdi ama hastalarıyla daha iyi ilgilenebilmesi için içmesi gerekliydi. Çok komik biriydi, şakacıydı, arkadaşları ona çok gülerdi, sadece ailesi bunu bilmezdi. Barlara bayılırdı, keşke onların evinde de bir bar olsaydı böylece babası daha çok evde dururdu. Onları sık sık öldürmekle tehdit ederdi ama öldürmezdi çünkü o aslında iyi biriydi ve asla kimseyi öldürmedi.
İsmini bu kadar geç duyup yazdıklarıyla bu kadar geç tanışmış olmam ve genel olarak popüler edebiyat dünyasında okurların pek konuşmadığı hatta tanımadığı bir isim olmasına hayret ettim. Dostoyevski yazsa sayfalarca bizi üzüntüden yataklara düşürecek duyguları herhangi bir şeymiş gibi ürkütücü bir soğuklukla sunuyor olması, okuduğum kitaplarda pek sık karşılaştığım bir durum değildi ve okurken ürperiyordum. Sözcükler zihnimde yankılanıyor, küçük Jean-Louis'nin dertleriyle dertleniyordum. Kısacık bir kitap olması da tek oturuşta bitirivermemi sağladı. Kısacası çok etkilendim.
Fournier, bu vesileyle hayatımda ayrı bir yere sahip olmuş oldu ve diğer kitaplarını da okumayı istediğim yazarlardan biri olarak kütüphaneme eklemiş oldum. Bununla birlikte yazarla ve kitaplarıyla tanışmama değerli kız arkadaşım vesile oldu, böylece benim için çok daha ayrı bir anlam kazanmış oldu; teşekkür ederim bir tanem <3.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.