Spoiler!
Kitabın başında sürekli kum temizleme rutini, kadının sessizliği, adamın kendi kendine olan iç diyalogları ve temponun değişmemesi bir noktadan sonra beni zorladı. Başlarda zorlansam da yazarın tarzına alıştıkça kitabın etkileyiciliği arttı.
Adamın ilk kaçış girişimini gerçek bir kurtulma çabası sanmış ve heyecanla amacına ulaşıp ulaşamayacağını beklemiştim; ancak beklediğimden çok farklı bir finalle karşılaştım.
Özellikle sonlara doğru, nüfusun belirli oranlarda şizofreni ve paranoya gibi ruhsal hastalıklara sahip olabileceğinden bahsedilen bölümü okuduktan sonra, tüm olayların aslında bir akıl hastanesinde geçip geçmediğini sorgulamaya başladım. Akıl hastanesi ihtimali kafamda belirdiğinde, boncuk dizen kadını da psikiyatri kliniklerinde hastaları rahatlatmak için yapılan el işleriyle uğraşan bir hasta olarak hayal ettim. Hatta buralarda hastalara uğraş odaları verilmesi ve sigara içmenin belirli kapalı alanlarda serbest olması gibi detaylar bu düşüncemi destekledi çünkü kitap boyunca adam da sürekli sigara içiyordu. Adamın kendisini kulelerle gözetlenen bir kum çukurunda hapsedilmiş sanması ve yaşadığı her şeyi zihninde kurgulaması bana oldukça mantıklı bir ihtimal gibi göründü.
Sonun belirsiz bırakılması ve adamın kurduğu su biriktirme düzeneğini onu hapseden köylülere anlatmayı seçip kaçışı ertelemesi, aslında kaçmaktan vazgeçip özgürlüğü bırakıp durumu kabullenip uyum sağladığı hissini güçlendirdi. Bu durum bana kendi hayatımı hatırlattı; her gün işe gidip para kazanarak aslında bir çeşit kum kürediğimi, kira ve faturaları ödemek için istemediğim düzenlere hapsoluşumu düşündüm. Tıpkı benim de istemediğim bir şehirde yaşamama rağmen zamanla oraya alışmam ve gitme imkanım olsa bile kalmam gibi, romandaki karakter de kendi tutsaklığına bağlandı. Sonuç olarak bu kitap, belirsiz finaliyle beni derin düşüncelere sevk etti.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.