Spoiler içermez.1000Kitap
Düşünce ve duygularıma değinmeden önce,
Kitabı çok sevdim. Çok farklı bir stil ve çok güzel bir hikayeye sahipti. Başlarda konunun ele alınışına ve yazarın stiline adapte olmak zor çünkü alışılagelmiş bir anlatım değildi en azından benim için. Ancak yazarın stiline alışınca aktı gitti. Kitap hem mizahi hem de hüzünlü bir şekilde ilerliyor ve bu iki duygu çok güzel harmanlanmıştı. Ne çok dram ne de çok mizahi, tam bir uyum vardı.
Her şeye şok oluyorsunuz sonunda, gerçekten ince düşünülmüştü baştan sona.
Bayıldım.
Kitabın konusuna ufak değineyim; kitap, başarısız bir banka soygunuyla ilgili. Soyguncu aslında kimseye zarar vermek istemeyen, köşeye sıkışmış bir insandır; ancak işler planladığı gibi gitmez ve panikle kaçarken kendini bir ev gezmesinin ortasında bulur. Böylece içeride bulunan bir grup yabancı insanı istemeden rehin alır. Dışarıda polisler beklerken, içeride birbirinden tamamen farklı hayatlara sahip insanlar aynı odada sıkışıp kalır. Evde bulunan kişiler ilk bakışta sıradan gibidir: ev bakmaya gelen bir çift, yaşlı bir kadın, hamile bir çift, zengin bir kadın… Ancak zaman geçtikçe herkesin kendi içinde taşıdığı endişeler, kırgınlıklar ve sırlar ortaya çıkmaya başlar. Polis tarafında ise bir baba-oğul olan iki memur olayı çözmeye çalışır. Ancak onların da geçmişten gelen yükleri ve çözemedikleri meseleleri vardır. Soruşturma ilerledikçe olayın göründüğü kadar basit olmadığı anlaşılır.
Daha fazla şeyden bahsetmek çok isterim ancak hepsi sürprizi kaçırabilir. Geri kalan her şeyi de okuyarak görmenizi öneririm.
Düşünce ve duygularıma gelecek olursak,
Kitaptaki her karakterin içinde taşıdığı görünmeyen yükleri var. Dışarıdan bakıldığında düzenli, başarılı ya da mutlu görünen hayatların aslında ne kadar kırılgan, karmaşık ve sürprizlerle dolu olabileceğini hissediyoruz. İnsanlar çoğu zaman güçlü görünmeye çalışır ama içlerinde korkular, pişmanlıklar ve 'yeterince iyi olamama' hissi taşırlar. Kitap, tam da bu noktada karakterlerin iç dünyasına yaklaşıyor ve onların sessizce taşıdığı endişeleri görünür kılıyor. Birbirine tamamen zıt gibi görünen bu insanların aslında ne kadar benzer duygular yaşadığını fark ediyoruz; tıpkı bizim gibi. Herkes bir şeylerle mücadele ediyor: geçmişle, beklentilerle, kendisiyle… Bu ortak kırılganlık hâli, aralarında beklenmedik bir bağ kurulmasına neden oluyor. Ve belki de ilk kez, gerçekten anlaşılmanın ne demek olduğunu hissetmeye başlıyorlar.
Bu durum gerçek hayatta da aslında tam olarak böyle değil midir? İnsan yaralarının ortak olduğu kişilerle farklı bir bağ kurar her daim. Ve bu bağ insanın içinde bir şeylerin değişmesine sebep olur. Başta birine karşı geliştirdiğimiz önyargılar, zaman geçtikçe kırılıyor; bazen iyiye, bazen de kötüye doğru. Ama ne olursa olsun, o ilk bakıştaki kesinlik yerini daha derin bir anlayışa bırakıyor. Kitapta bu durum çok güzel işlenmişti.
Hepimiz "biraz" endişeli değil miyiz? Ve insanlar çoğu zaman göründükleri gibi değildir. Belki de bizi birbirimize bağlayan şey, kusursuz olmamız değil; tam aksine, kırık ve eksik yanlarımızdır.
Aslında hepimizin ihtiyacı olan şey, biraz daha anlayış, biraz daha empati ve biraz daha yavaşlamaktır.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.