Yol’a Bir İnceleme
İçinde ateşi taşıyanlar…
Dünya bir felaketin ardından bir avuç insanın avarelikle dolaştığı, hayatta kalmaya çalıştığı sadece gri renklerden oluşan bir kül halindedir.
Bir baba ile bir oğul böyle bir dünyada başka iyi insanların da hâlâ bir yerlerde yaşıyor olabileceğini iyimserlikle, meçhul içgörüyle umarak güneye doğru yürürler. Bütün bu griliğin, külün, kasvetin ortasında yolculukta boy veren narin bir çiçek gibi baba ile oğul ilişkisi okuruz.
Geçmişin hayaletleri, terk edişler, korku, belki de bir bencilliğin inatlaşması bir koza gibi örmüştür etraflarını.
Tanrının kendi haline bıraktığı bir dünyada, insanların sadece hayatta kalmaya çalıştığı şartlarda, soğuk ve mesafeli gibi gelen ama sonrasında ise o büyük bağın nasıl oluştuğunu, ve o bağın nasıl hep yanınızda olacağını gördüğünüz, sonuyla insanı hüzne sevk eden güzel bir kitaptı.
“Şeylerin isimleri usulca o şeyler gibi unutulmaya yüz tutuyor. Renkler. Kuşların isimleri. Yiyecek şeyler. Nihayet insanın doğruluğuna inanmış olduğu şeylerin isimleri.”
Her şey sıfıra doğru giderken, entropinin sarsılmazlığı kendini dikte ederken, unutuşun acımasızlığı belleğimize nice oyunlar oynarken hâlâ içinde ateş ve sevgi varsa dünya henüz felakete yakın değil…
·
37 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.