·256 syf.··Beğendi
···Okunma: 09 Nisan 2026 23:31 Uzun zamandır bu denli ağladığım bir final okumamıştım. Keza beni derinden etkiledi ve sarstı. Bunda elbette hikayede kendimi bulmamın da büyük payı var.
Kitap Harriat, Oskar ve kızları Yana’nın adlarını içeren bölümlerden oluşuyor. Bölümler her birinin kendi ağzından anlattığı anılarını içeriyor. Zaman doğrusal akmıyor, döngüsel ilerliyor. Bu kısımda hikayeyi toparlamakta zorlanabilirsiniz ama bana çok zevk verdi esasen.
“Olan olmuştur. Yaptığı ve yanlış giden her şeyi düşünmeyi bırakmalıdır. Bunun yerine ileriye bakmalıdır, çünkü gelecek binlerce olasılıkla doludur.” s.232
Bunu bilmemize rağmen kaçımız bu zibilyon olasılığa kucak açıyoruz? Ya da kaçımız düşünmeyi bırakabiliyoruz?
“Bazen dünya yok olacakmış gibi hissediyorum. Etrafıma bakmaya korkuyorum çünkü az önce baktığım şeyin yok olacağından korkuyorum.” s.250
Korkuyoruz; kaybedişlerden, geri gelmeyeceklerden, gidenlerden, eskisi gibi kendimiz kalamamaktan korkuyoruz. Yok olacak o dünya ile bizim de yok olacağımızdan korkuyoruz.
‘Dünyanın yerinden oynadığını hissettiğin her an, korktuğunu ya da endişelendiğini hissettiğinde yapman gereken şey bu," diyor.’
"Hadi tekrarla. Yalnız değilsin." s.253