Önce kendi çocukluğumuzu anlayıp ona sefkatle sarılacağız ki sonra ebeveynliğimize dönebilelim
Kılavuzsuz büyümek, çocukken bir kutup yıldızının olmaması demek hep bu arayışta olmayı sürdürmen demek
Çocukluk şemalarımızın gölgesinde yetişkin olmaya çalışıyoruz, oradan getirdiğimiz anlayışlar yüzünden belki daha boyun eğiciyiz. Ebeveynin yaptıkları?? Yapmadıkları??
Oysa yetişkin olduğumuzda içi dolu bir alet çantası bize verilmiş olması beklenir. İçinde; olaylar karşısındaki tutumlar, dost-eş-arkadaş-akraba ilişkilerinde, gündelik olaylarda nasıl davranacağımıza dair anahtar bilgiler olmalıdır. Örneğin ebeveynlerimiz sorunlarla nasıl baş ediyorsa biz de o şekilde başetmeye çalışırız. Aksilik karşısında nasıl davranılır? Nasıl organize olunur??
Çocuklarımız kayıt cihazıyla bizi kaydederler ve onların kalıplaşmış hareketleri bu şekilde evrilir
Ebeveynler dış dünyaya açılan pencerelerdir. Onlar kaygılıysa çocuk da bundan nasibini alır.
Kaygılı ebeveynin koruyucu tutumları çocukta özerklik gelişimine engel olur
Çocukların hareketlerinin altında yatan duyguları görmek işimizi kolaylaştırır
Ebeveynlik sadece çocuğun karnını doyurmak değildir aynı zamanda duygusal ihtiyaçlarını da fark edip onları da karşılamaya çalışmak ve çocuğa rehberlik etmektir.
Çocukta tüm duygulara alan açmalıyız. Her duyguyu yaşamaya hakları var. Seçimleri onlara bırakmalıyız sürekli navigasyon gibi diplerinde uyarılar vermemeliyiz. Çünkü çocuğun karar vermeyi öğrenmesi için karar vermesi gerekir:).
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.