Mumlar Sonuna Kadar Yanar / Sandor Marai
Uzun zamandır okuduğum en “sessiz ama yankısı uzun süren” kitaplardan biri oldu Mumlar Sonuna Kadar Yanar.
Sándor Márai, bu romanda büyük olaylar anlatmıyor aslında. Hatta neredeyse hiç “olay” yok diyebilirim. Ama buna rağmen insanın içine işleyen, ağır ağır derinleşen bir metin var karşımızda.
Çocukluklarından itibaren birbirinden ayrılmayan iki dost: Henrik ve Konrád. Biri soylu, güçlü bir aileden gelen bir general; diğeri daha mütevazı bir geçmişe sahip, içine dönük ve müziğe sığınan bir ruh. Aynı sofrayı paylaşan, kardeş gibi büyüyen bu iki adamın dostluğu zamanla görünmez bir mesafeye dönüşüyor.
Ve sonra bir gün… Her şeyi sessizce yerinden oynatan o kırılma: ihanet.
Kitap, 41 yıl 43 gün sonra gelen bir mektupla başlıyor. Ama asıl anlatılan şey bir buluşma değil; bir ömrün, tek bir anın etrafında donup kalması.
Henrik’in şömine başında, mumların ışığında yaptığı o uzun konuşma… Aslında bir diyalog değil. Daha çok, yıllarca içinde büyüttüğü soruların, kırgınlığın ve belki de hiç dinmemiş bir sevginin iç dökümü.
İhanet sadece bir dosttan mı gelir, yoksa en yakından mı daha derin yaralar açar? Ve insan gerçekten affeder mi, yoksa sadece beklemeyi mi öğrenir?
Akıcı, sürükleyici bir olay örgüsü arayanlar için değil bu kitap. Ama insan ruhunun derinliklerine inmeyi sevenler için çok şey söylüyor. Üstelik bunu yüksek sesle değil, fısıldayarak yapıyor.
Benim için bu kitap; unutamamak üzerineydi. Ve belki de en çok, bazı duyguların zamanla geçmediğini… sadece şekil değiştirdiğini hatırlattı. 
Mumlar Sonuna Kadar Yanar
Mumlar Sonuna Kadar Yanar·
26 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.