Kardan Adamın Külleri 2: Ayaz Işıl Işık
Bu kitap var ya… gerçekten “nefes almadan okudum” dediğimiz türden. İlk kitaptan gelen o sarsıcı finalin üzerine Ayaz, gerilimi bir tık değil birkaç kat yukarı taşıyor. Daha ilk sayfalardan itibaren insanın içini sıkıştıran bir tempo var ve bu tempo son sayfaya kadar neredeyse hiç düşmüyor.
İlk kitaptan sonra içimde zaten büyük bir merak vardı ama Ayaz o beklentiyi fazlasıyla aştı. Hikâye bu kez çok daha karanlık, daha sert ve çok daha derin. Devin İnci Komiser artık sadece bir vakayı çözmeye çalışan biri değil; köşeye sıkışan, sürekli sınanan ve en önemlisi anneliğiyle adalet arasında kalan bir kadın.
Oğlunun kaçırılmasıyla başlayan süreç zaten başlı başına yıkıcıyken, Devin araştırdıkça olayın aslında tek bir vakadan ibaret olmadığını fark ediyor. Kaçırılan çocukların arkasında çok daha büyük, planlı ve ürkütücü bir yapı var… ve işte tam burada hikâye bambaşka bir boyuta geçiyor. Okurken insanın içini gerçekten huzursuz eden o gerçeklik hissi çok güçlü verilmiş.
Bir de o kimliği belirsiz adam…
“oyun başlıyor” mesajlarıyla Devin’i adım adım yönlendirmesi, onu hem psikolojik hem fiziksel olarak köşeye sıkıştırması… sadece bir düşman değil adeta onunla oyun oynayan bir zihin. Kim olduğu, neyi amaçladığı derken sürekli bir tedirginlik hissiyle okuyorsun.
Güven meselesi ise kitabın en can yakan noktası.
En yakını sandığın insanların bile bir anda yabancıya dönüşmesi… özellikle Mustafa detayı… gerçekten sadece bir ihanet değil, Devin’in inandığı her şeyin parçalanışıydı. Orada ben de karakterle birlikte sarsıldım diyebilirim.
Devin’in iç çatışması ise kitabın kalbi.
Adalet mi, annelik mi?
Kurallar mı, sevdiklerin mi?
Bu ikilem öyle güzel işlenmiş ki, bazı yerlerde “ben olsam ne yapardım?” diye düşünmeden edemiyorsun. Çünkü Devin’in yaptığı şeyler bazen doğru, bazen yanlış… ama her zaman çok “insan”.
Atmosfere ayrı bir parantez açmak lazım.
Ankara’nın o gri, soğuk, kasvetli hali… kitabın ruhuyla o kadar örtüşüyor ki “Ayaz” sadece hava değil, resmen karakterlerin iç dünyası. Sert, keskin ve acımasız.
Ve o kardan adam kartpostalı…
Hikâyenin kırılma anlarından biri. O sahnede gerçekten her şeyin tonunun değiştiğini hissediyorsun. Sonrasında zaten geri dönüş yok, tamamen olayların içine çekiliyorsun.
Final kısmına gelirsek…
Gerilim zirve yapıyor. Bazı taşlar yerine oturuyor, evet… ama tam rahatladım derken yeni soru işaretleri açılıyor. Yani kitap bitiyor ama hikâye asla bitmiş gibi hissettirmiyor.
Gerilim açısından fazlasıyla tatmin edici,
Duygusal olarak sarsıcı,
Ve kesinlikle bağımlılık yapıcı.
Devin İnci Komiser ise uzun zamandır okuduğum en güçlü ve en gerçek kadın karakterlerden biri. Kusurlarıyla, öfkesiyle, çaresizliğiyle… ama her şeye rağmen dimdik duruşuyla.
Benim için serinin şu ana kadarki en vurucu kitabıydı.
Ve şimdi aklımda tek bir soru var:
O kimliği belirsiz adam kim… ve bu oyunun sonu gerçekten var mı?
Üçüncü kitabı aşırı merak ediyorum… çünkü bu hikâye burada bitmez. Bitmemeli.
·
68 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.