Gökyüzünün Tüm Mavisi aslında sadece bir yol hikâyesi değil… daha çok kaçış gibi başlıyor ama zamanla kabullenişe ve insanın kendi içine dönmesine dönüşüyor.
Hikâye, genç yaşta ölümcül bir hastalıkla yüzleşen Émile’in her şeyi bırakıp karavanla yola çıkmasıyla başlıyor. Bu yolculukta yalnız değil; hayatına beklenmedik şekilde giren Joanne ona eşlik ediyor. Başta sadece yol arkadaşı gibi duran bu ilişki, zamanla sessiz bir bağa, hatta insanın içini ısıtan bir dostluğa dönüşüyor. Gittikleri yerler değişiyor ama asıl değişen Émile’in kendisi oluyor. Kaçtığını sandığı şeyle aslında yavaş yavaş yüzleşmeye başlıyor.
Ama en başından beri bu yolun bir sonu olduğu da hissediliyor… ve Émile’in hastalığı hikâyeye hem hüzünlü hem de anlamlı bir kapanış getiriyor.
Benim için bu kitap sadece “ölümle yüzleşen bir adam” hikâyesi değildi. Daha çok hayatın içindeki küçük anların ne kadar değerli olduğunu hatırlatan bir yolculuktu. Okurken şunu düşündüm: aslında hep bir yerlere yetişmeye çalışırken en önemli şeyleri kaçırıyoruz. Émile’in yolculuğu bunu çok sade ama etkileyici bir şekilde gösteriyor. Joanne ise bence hikâyenin en sessiz ama en güçlü tarafıydı; varlığı bile insana iyi gelen biri gibi.
Kitap bittiğinde içimde kalan şey hüzün değil sadece… tuhaf ama sakin bir huzurdu.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.