Servet-i Fünûn döneminin lirik ancak melankolik olmayan kalemi Mehmet Rauf'un yedi hikayeden oluşan Bir Aşkın Tarihi birileri tarafından çok sevilirken birileri tarafından da yuhalanacaktır sanırım. Her şeyden evvel eserde aşk, ikili ilişkiler, kadının dönemi içindeki kimliği ve rolü, hüznün sevda ile yoğrulmuş o en kara hali nezih ve kaygılı bir şekilde işlenmesi bir okur olarak takdir ettiğim yönü oldu. Ancak hemen hemen bütün hikayelerin kadın kahramanlarını "murdar" olarak nitelenmesi döneminin bir uzantısı mı yazarın bireysel hayatında yaşadığı travmaların, muhakkak ki güçlü kadın kimlikler tarafından, sonucu mu tam kestiremesem de esere kırmızı bayrak çekmeme sebep oldu. Ortak bir tema üzerinde durmuş, "bir yerde fitne, huzursuzluk, yalan, aldatmaca, yasak aşk, ihanet varsa mutlaka kadının başının altından çıkmıştır. Hoş çokça eser yazan Rauf, sadece bir eserinde,Halas, toplumsal konulara değinmiş, genel olarak etliye sütlüye dokunmadan o travmatik aşk hikayelerinin yazarı olmayı tercih etmiş. Eser genel hatlarıyla kafa dinlendirmek için okunur ama günümüz değer yargılarıyla bakıldığında üzerine panzehir olarak birkaç Virginia Woolf istetecek kadar maskülen bir dile sahip. Yine de "saadetin hikâyesi"ni yazma teşebbüsü taşıyan ilk hikâye sımsıcak.
·
133 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.