Nedense liseden beri okumak istediğim ama sürekli ertelediğim kitaplardan biri, geçenlerde okumadan bi incelemelerini okuyayım dedim, çoğu kişi gömmüş kitabı, biraz önyargıyla okumaya başladım; eserde Madam Bovary olarak geçen Emma bovarynin çarpık gönül ilişkilerini ve garip bir şekilde hemen birilerine bağlanıp geleceğini tamamen ona göre şekillendirmeye başlamasını; geçmişini, eşini, çocuğunu ve diğer aile fertlerini hiç düşünmeden terk edebileceğini ve bu uğurda kendini bile yok sayabilecek kadar kontrolsüz bir arzuya kapılışını görmek ilk başta rahatsız edici geldi. Ama sayfalar ilerledikçe, Emma’nın sadece “yanlış yapan” biri olmadığını; aslında içinde bulunduğu hayatla, hayalleri arasındaki uçurumda sıkışmış bir karakter olduğunu fark ettim. Onun aradığı şey belki de bir insan değil, sürekli zihninde büyüttüğü o “kusursuz hayat” yanılsamasıydı. Emma’yı anlamak zor, hak vermek daha da zor; ama onu tamamen yargılamak da bir o kadar eksik kalıyor.
Ve galiba neden bu kadar beğenilmediğini de anlıyorum artık, çünkü çoğumuz okuduğumuz kitap karakterleriyle bağ kurarız, çok rahat bir şekilde o karaktere bürünürüz ve bu hoşumuza gider. Emma’yla bağ kurmak pek çoğumuzun hoşuna gitmez gibi!
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.