Devamını bekleyecek olmak can sıkıcı, nedenini öğrenemeden bitti çünkü.Genel itibariyle sizi içine çekiyor kitap. Hatta her gün aynı olan bir şeyin, bu kadar sıkmadan anlatılması büyük başarı bence. Herkesin sevebileceği bir tarz değil, tekrar eden olay örgüsü hem zorlayıcı hem can sıkıcı gelebilir.
Ana karakterimiz Tara ve eşi Thomas kitap alıp satma işi yapan kişilerdir. Tara gezmeyi sevdiği için yurt dışına gitme işini o üstlenir ve Paris'e gider. 18 kasımda ortak arkadaşları Philip ve kız arkadaşı Marie ile güzel bir akşam geçirdikten sonra otele döner, uyur ama uyandığında gün yine 18 kasımdır. Ne yaparsa yapsın gün asla değişmez ve hep aynı güne uyanır. Zamanda sıkışıp kalan bir tek kendisidir. Başka herkes ilk ve son defa 18 kasımını yaşar ve bitirir. Tara ilk zamanlar her gün usanmadan bunu eşine anlatır, eşi ona inanır, çözüm bulmaya çalışırlar ana ertesi gün eşi hiçbir şeyi hatırlamaz. Bir süre sonra Tara bu durumu kendi başına halletmeye çalışır. Döngüyü kırmak için küçük şeyler dener ama hiçbiri sonuç vermez. Bu duruma alışan Tara, 18 kasıma adapte olur ve durumun hiç değişmeyeceğine inanmaya başlar. O yüzden kendi gününü farklı farklı yaşamaya başlar. Eşiyle arasına giren mesafe, dünyada tek başına kalmış hissi, varoluşunu sorgulama,sıkışmışlık, çaresizlik hisleriyle tam 365 gün geçiren Tara, başladığı noktaya geri döner ve durumu değiştirmeye döngüyü kırmaya karar verir. Kitap bu şekilde sonlanıyor.
Kitabı okurken monotonlaşan hayatımda benim de böyle olduğumu, her gün aynı şeyleri tekrarladığımı, zamanı genel olarak tek başıma geçirip gittiğimi düşündüm. Aslında ben de kendi 18 kasımımda sıkışıp kalmamış mıyım diye sorguladım ve biraz üzdü beni. Onun yerinde olsam ben napardım diye düşünüp, çok farklı şeyler buldum ama kendi hayatımda hiç de farklı şeyler yapmadığımla yüzleştim.
Sürekli aynı şeylerin yaşanması sizi sıkmayacaksa okumanızı tavsiye ederim.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.