“Şey”in Kaybı/ Dokunulabilir Olanın Yokluğu
Byung-Chul Han bu kitapta çok sade ama sarsıcı bir ayrım yapar.
Eskiden hayatımız “şeyler” üzerinden akardı dokunduğumuz, eskiten, anlam yüklediğimiz nesneler. Ama şimdi? Artık “şeyler” yok, onların yerini veri aldı. Bir mektup yerine mesaj, bir albüm yerine bulut, bir hatıra yerine “hikâye”. Ama hikâyeler artık kalıcı değil, sadece geçici bir iz.
Han’a göre bu dönüşüm sadece teknolojik değil, varoluşsal bir kayıp.
2. Veri Çağı/Hafızasız Bir Dünya
Eskiden bir nesne zaman taşırdı.
Bir fincan çatlağıyla, bir kitap altı çizili cümleleriyle konuşurdu.
Şimdi ise her şey “akış” içinde.
Fotoğraflar saklanıyor ama yaşanmıyor. Anılar birikiyor ama derinleşmiyor. Her şey var ama hiçbir şey yerleşmiyor.
Han’ın en güçlü iddialarından biri şu: Veri çoğaldıkça anlam azalır.
Çünkü anlam, hızda değil yavaşlıkta doğar.
Deneyim Yerine Tüketim
Bu kitapta beni en çok vuracak yerlerden biri burası: Han der ki; Artık deneyimlemiyoruz, sadece tüketiyoruz. Bir gün batımına bakmıyoruz fotoğrafını çekiyoruz.
Bir anı yaşamıyoruz paylaşılabilir hale getiriyoruz.
Ve böylece hayat, içten içe şuna dönüşüyor: Yaşanan bir şey değil, sergilenen bir şey.
Bu yüzden kitap aslında bir eleştiri kadar, bir özlem metni. Sessizliğe, yavaşlığa, dokunulabilir hayata özlem.
Yasemen Birses
·
173 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.