Anton Çehov’un Bir Av Tragedyası’nı okurken, başta klasik bir polisiye okuyacağımı düşündüm ama sayfalar ilerledikçe bunun çok daha karanlık ve insanın içine işleyen bir hikâye olduğunu fark ettim.
Benim için bu kitap bir cinayetin peşinden gitmekten çok, insanların içindeki çatlakları görmekle ilgiliydi. Olaylar elbette sürükleyici ama asıl ağırlık karakterlerin üzerinde. Herkesin içinde bastırılmış bir taraf, bir zayıflık ya da bir karanlık var. Ve Çehov bunu öyle sakin, öyle doğal bir şekilde veriyor ki, bir noktadan sonra hikâyeyi değil, insanları çözmeye başlıyorsun.
Kitap boyunca şunu hissettim: Burada kimse tam anlamıyla masum değil. Herkesin bir payı var, herkes bir şekilde bu trajedinin parçası. Bu da hikâyeyi daha gerçek kılıyor. Çünkü hayatta da çoğu zaman suç tek bir kişiye ait olmuyor; koşullar, duygular ve seçimler iç içe geçiyor.
Anlatım tarzı da beni etkiledi. Abartı yok, gereksiz dramatizasyon yok. Her şey olması gerektiği kadar. Ama tam da bu sadelik, hikâyeyi daha vurucu hale getiriyor. Bazı yerlerde özellikle durup düşündüm, çünkü anlatılan şey sadece bir olay değil, bir ruh haliydi.
Kendi adıma en çarpıcı olan şey ise şu oldu: Kitap bittiğinde aklımda katilden çok, o atmosfer kaldı. O sıkışmışlık hissi, o çözülmeyen gerilim… Sanki herkes yavaş yavaş kendi sonuna doğru yürüyormuş gibi.
Kısacası, Bir Av Tragedyası benim için bir polisiyeden çok, insan doğasına dair sert ve dürüst bir yüzleşmeydi. Okurken rahatsız eden ama bıraktığı etkiyle uzun süre akılda kalan bir kitap oldu.
·
80 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.