Bazen insan şunu fark ediyor:
Dünyayla arandaki mesafe
mesafe değil aslında.
Bir uzaklık hissi.
Ulaşılmazlar,
insanın dünyadan çekilmesinin hikâyesi değil.
Daha sessiz bir şey:
Dünyanın içindeyken
ona artık ait hissedememenin.
Her şey var.
İnsanlar var.
Sesler var.
Hayat akıyor.
Ama sen…
Hiçbirine gerçekten dahil değilsin.
En rahatsız edici olan da şu:
Bu bir yalnızlık değil.
Bu,alışılmış bir yabancılık.
Çünkü bir noktadan sonra insan
uzaklaşmaz dünyadan.
Sadece geri dönmeden yürümeye devam eder.
Belki de mesele
dünyadan kopmak değil,
onu uzaktan izlemeye alışmak.
Ve belki de en ağır soru:
Gerçekten ulaşılmaz olan dünya mı,
yoksa sen misin?
·
39 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.