Heykeltıraş Adolf von Hildebrand, 1893’te yazmış bu eleştiriyi. 19. yüzyıl Almanya’sının Romantizmine açıkça karşı çıkmış. Hildebrand, heykeltıraşın anacının biçimin taş kütleden kendini kurtararak ortaya çıkmasını sağlamak olduğunu savunmuş.
Heykelin, dört boyutlu olma sorunsalı üzerine uzun ve mantıklı çıkarmaları yazıya döküyor. Dört boyutlu heykel mantığının rölyef tarzına nasıl zarar verdiğini, meydanlara heykellerin dikilme saçmalığını ortaya dört boyutlu biçimin ortaya çıkarmasından yakınıyor. Hak vermemek elde değil, rölyef tarzında, heykeller, gömme şeklinde yapının (kilise, şato, katedral, manastır) bir parçası iken, bu modern tarzın ortaya çıkışı, heykeli mimariden ayrıştırma noktasına kadar taşımış. Rölyef tarzı resim (fresk) ve heykellerin çok daha olanaklı, maddi açıdan da uygun olduğundan söz ediyor. Bu açıdan, bu akımı başlatan Michelangelo’ya büyük övgüler sıralar. Michelangelo’nun eserleri, taş blokları arasından kendisinden bir parçaymış gibi görülür ve yapıldığı ürünün kanıtını yanında taşır; daha Doğa’ldır.
Hildebrand, akademinin sanata ilişkin uzam (mekân) algısından yoksun sanatçılar yetiştirdiğini ve Doğa’daki boşluk’u kullanamadıklarını, yararlanamadıklarından söz eder ve sanatçı’nın Doğa’yı açığa çıkarabilmek adına akademik öğretilerinin tümünü unuttuğunu söyler. Resimde ve Heykelde Biçim Sorunu, sadece konuya çok meraklı ve Sanat Tarihi öğrencilerinin okuyabileceği bir kitap, kavramlarla dolu, okunması zama isteyen bir eser. Tavsiyeden önce bunları belirtip, okumanız gerektiğini düşünüyorum.
6 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.