Sir Arthur Conan Doyle’un Baskerville’lerin Köpeği adlı eseri ilk olarak Ağustos 1901 - Nisan 1902 tarihleri arasında The Strand dergisinde tefrika edilmişti. Aslında, öykü demek tuhaf geliyor bana, gayet 240 sayfalık bir romandı, her neyse.
Kırmızı Kedi Yayınlarına da teşekkür borç bilirim; The Hound of the Baskevillers’ı “Baskerville’lerin Köpeği” şeklinde orijinal isme sadık kalarak çevirdiklerinden dolayı. Başka yayınevlerinde “Baskeville’ler’in Laneti” başlığını görmekten yılmıştım. Çeviriye de açıklık getirdikten sonra, kitaba dönelim:
İngiltere’de, Dartmoor’da, soylu Charles Baskerville’in ani ölümüyle tekrar canlanan bir lanetli aile efsanesiyle konu alıyor. 1742 tarihli bir elyazmasıyla başlayıp Watson’ın olay mahallinden yazdığı raporlarla örülüp gelişen öykü, son sayfaya kadar akıbetini koruyor.
Bu kitap, Umberto Eco’nun Gülün Adı’nı okuyanlar hatırlayacaktır; gerek eşkâli gerekse muhakeme yeteneğiyle Holmes’u anımsatan başkahraman Baskerville’li William ile gönderme yaptığı bu kitap, ani ve şiddetli korku yüzünden ölümle sonuçlanan kalp krizi vakalarını tanımlayan “Baskerville etkisi” terimiyle tıp literatürüne girmiş. Oldukça etkili bir eser aslında.
Polisiye sevmeyen biri olarak, sevdim. Kitabı bile isteye sürekli geceleyin okudum ve o lanetli köpeğin soluğunu ensemde hissettim diyebilirim. Gerçekten oldukça gizemli, nereye bağlanacak diye okutturuyor. Bir şans verin derim, tabii okumadıysanız. Kitapla kalın!
8 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.