Huzur(suzluk)
Nasıl yazarım nerden başlarım bilmiyorum. Bugüne kadar daha önce okumadığım için pişman olduğum en muazzam eser diyebilirim.
Öncelikle karakterleri kısaca anlatayım. Mümtaz milli mücadele yıllarında önce babasını sonra annesini kaybetmiş melankolik ama bir o kadar da bilgili ve donanımlı bir adamdır. Nuran ise çevresinden baskı gören dul ve çekici bir kadındır ve musikiye meraklıdır. Suat ise mutsuz bir evliliği olan oldukça depresif bir karakterdir. Bu üçünün arasında ve ikinci dünya savaşı arefesinde gelişen olaylar romanın akışını oluşturmaktadır.
İçeriği bu şekilde aktardıktan sonra yazarın tarzına gelecek olursak karakterlerin ruhsal betimlemeleri ve iç dünyalarındki monolog ve iç sesleri gerçekten hayranlık uyandırıcı. Rusların Dostoyevski’si varsa bizim de Tanpınar'ımız var diye gururla haykırmak istiyorum.
Sadece ruhsal betimlemeler değil karakterlerin oluşumu da ustalıkla yazılmış. Yani şöyle ki romanın hiç bir yerinde Mümtaz neden böyle bir şey yaptı acaba diyemiyorsunuz çünkü çocukluğundan itibaren karakter ilmek ilmek işlenmiş. Her davranışın geçmişten gelen bir dayanak noktası ya da travmatik alt yapısı var.
Sadece karakterler değil diyaloglar da ustaca yazılmış. Ustaca derken aslında söz konusu sadece edebi ustalık değil çünkü diyaloglar içinde felsefi, siyasi ve sosyolojik tespit ve içerikler size edebi bir eserden çok daha fazlasını sunuyor.
Özetle okuru her yönüyle tatmin eden, her satırıyla doyuran olağan üstü bir eser olduğunu söylemeliyim. Dip not olarak da şunu ekleyeyim: Osmanlıcanız yoksa okurken lügat bulundurmanızda fayda var.
··
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.