Zihnin Kırılma Noktasında Bir Menteş Senfonisi
Parçalı, hızlı ve yer yer absürt… Fakat bu bir dağınıklık değil; bu, her odasında ayrı bir plağın çaldığı devasa bir zihin sarayı. Menteş burada sadece bir hikâye anlatmıyor; adeta zihnimizin nasıl darmadağın olduğunu, o "saf acı" ile "hınzır neşe" arasındaki o ince çizgiyi gösteriyor. Bir radyo frekansını hızla çevirir gibi; bir sahnede Hong Kong’un neon ışıkları altında tetikte beklerken, bir sonraki saniyede bir annenin kalbindeki o dilsiz sızının tam ortasına düşüyorsunuz.
Bir yanda sıkılan bir yumruk, diğer yanda edilen sessiz bir dua. Bu evrende her şey aynı anda mümkün. Şehvetin en çiğ hali ile dindarlığın en mahcup gölgesi aynı sokakta yürüyor. Menteş’in karakterleri aslında birer "abartı" değil; onlar sadece toplumun üzerimize giydirdiği o gri filtrelerden arınmış, çıplak hakikatler. İnsan dediğimiz o karmaşık düğüm de tam olarak bu değil mi zaten? Aynı anda hem merhametli hem kirli, hem inançlı hem de uçurumun kenarında savruk olabilmek…
Menteş’in dili ise başlı başına bir olay: O, cümle kurmuyor; adeta zihninize kelimeler fırlatıyor. O cümleler ya bir tokat gibi yüzünüzde patlıyor ya da ruhunuzun dehlizlerine sızıp orada birer imgeye dönüşüyor. Tıpkı bir sinestet gibi; kelimelerin kokusunu alıyor, seslerin rengini görüyorsunuz bu satırlarda.
Fakat en sarsıcı olanı şu: Bu kitapta kimse gerçekten "kurtulmuyor". Karakterler sadece sahne değiştiriyor, kostümlerini yeniliyor ama o içsel yangın hep baki. Belki de hayat dediğimiz o bitmek bilmeyen yolculuk, bir şehirden diğerine gitmek değil; bir ruh halinden diğerine, kendimizden kaçma çabasıdır.
Çünkü biliyoruz ki; en uzak mesafe, insanın kendi kalbine olan o amansız uzaklığıdır.
·
73 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.