Bir çok insan gibi, sokak röportajında "sosyal çürüme" konusunu işleyen bu videoyla youtube.com/shorts/EfTze3_qlMI karşılaştım Zeliha Burtek'le.
Gülşen İşeri isimli yazar&gazetecinin gerçekleştirdiği söyleşiyle daha iyi tanıdım kendisini.
Türk toplumunun içerisinde bulunduğu, ahlaki ve etik bunalımın çok yerinde bir tespitinin yapıldığını düşünüyorum. Bu tür eleştirel ve bir miktar üzücü kitaplar, insanı toplumdan soğutsa da bu soğukluğa teslim olmadan, "daha yapacak çok iş var" düşüncesiyle direnmek gerektiği inancındayım.
Kusura bakmayın ama hepimiz bir şekilde sosyal çürümeye sebep oluyoruz.
Sırf beğeniyoruz diye "uyuşturucu kullanan ya da insanları uyuşturucuya özendiren" tiplere prim veriyoruz.
Sırf beğeniyoruz diye "eşine/sevgilisine şiddet uygulayan sözde oyuncuyu" hayranlıkla takip ediyoruz.
Sırf programları hoşumuza gidiyor diye "evliyken bir başka kadından çocuk sahibi olan ve bunu gözümüze sokan" kişiye reyting veriyoruz.
SIRF OY VERDİĞİMİZ PARTİDEN OLDUĞU İÇİN, HIRSIZI, ARSIZI, YOLSUZU, ÇOCUK İSTİSMARCISINI, TERÖRİSTİ, TERÇR SEMPATİZANINI SAVUNUYORUZ.
Bize zararı dokunmayan yılanı bin yaşatırken, bize faydası dokunan yılanı beslemeye devam ediyoruz.
"Geçinemiyorum" deyip hırsızlık yapana, rüşvet alana hak veriyoruz.
"Namus" adı altında eşine/çocuğuna/ailesine zarar verenlerle empati yapıyoruz.
Zaten biz toplum olarak, mağdurdan ziyade faille empati kurmuyor muyuz?
"Yaptığı yanlış ama" diye başlayan cümleler, "kimse durduk yere eşini aldatmaz" diye devam eden savunmalar...
Hepsini alt alta koyunca ortaya çıkan sonuç;
geliniyle yatan kayınpeder,
annesini dolandıran büyük oğlan
kuryelik yapan kamu personelleri
suçlamak kolay, ders almak zor.
Böyle devam..
·
761 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.