Tüm hayatı bir solukta bitiyor İvan İlyiç'in, hatta yarım solukla alamıyor .Son nefesini yarısında can veriyor ruhu.. Can verince anlaşılıyor, tüm bu kosturmanin sonucunda hiçbir şey elde edilemediği. Bir evi dizayn etmeye verdiği, çaba, işgücü ... Başka yerden bir alıntı yapacak olursam durumu betimlemek adına kendi cümlelerim ile ; Eşin iyi bir koca olmanı istiyor, çocuğun iyi bir baba, toplum iyi bir vatanseverlik istiyor senden, müdürün ona daha çok kazandırmanı, arkadaşların iyi bir dert dinleyici ama sadece dinleyeci anlatmaya gelince üfleyip pufluyorlar, bosverler havada ucusuyor, daha nicesi... Hiç kimse senin ne istediğini sormuyor,onlar sormayinca sen de sorgulamiyorsun. Başlıyor başkaları için yaşanmış bir hayat İvan İlyiç de hikâyesi bunun üzerine fikrimce ölüm anında kimsenin umurunda olmadığı gibi hissiyatlar yığını ile başbaşa kalıyor fakat en başında bilsek, ah bilsek İnsanların nankör olması olağan bir durumdur oysa verilen sevgi, emek asırlardır kıymet bilinmedi, bilinmez.. Bunun bilincine ayırdına varmak ise kişi için bir son degil,bir başlangıç olmalıdır. Elbet¡ İvan İlviç gibi son nefesde fark edilmemeli, elbet farkettmistir bu gerçek. Elbet farkediliyor ¡ ama farkedenler daha çok çabaya, daha cok sevgiye, memnuniyetleri için binbir çaba harcanmakta oysa aksi,aksi olmalı. Bırakmayı bilmeni dışarıya dönük degil de gayret içeriye doğru olmalı insan kendine dönmeli kend için yapmalı artik bir şeyleri . Bu kadarı fedaka + degil, bir çöküş boyun eğiştir hiçliğe...
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.