İnsan dış dünyayı düzeltmeye çok hevesli ama ben şunu fark ettim: kendi içimde dengeyi kurmadan hiçbir şey gerçekten düzelmiyor.
Adalet dediğimiz şey de sanırım önce insanın kendi nefsine karşı adil olmasıyla başlıyor.
Okurken zihnimde tek bir soru dönüp durdu:
“Ben gerçekten dengede miyim, yoksa sadece kendimi haklı mı çıkarıyorum?”
İbn Miskeveyh’in yaklaşımı sert değil; öğretici ama bir o kadar sarsıcı. Çünkü bana hazır cevaplar vermedi, beni kendi iç muhasebemle baş başa bıraktı.
Kitap bittiğinde elimde bilgi değil, farkındalık vardı.
Özetle:
Ben bu kitapta adaleti öğrenmedim… ama kendimdeki dengesizliği fark ettim. Çünkü insan kendine adil olmayı öğrendiğinde, dünyaya zaten başka türlü bakamıyor.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.