Boğazında bir yumruk hissedersin ya hani; çıkacak kelimeler vardır ama dilinden dökemezsin. Dökülmeyen her kelime gözlerinden akar, yağmur olur. Bu hikâyenin sonunda hissettiğim duyguyu tarif etmem gerekse, tam olarak böyle anlatırdım.
“Baba dediğin tamamlanmamış bir kelimedir zaten…” diyor kitapta. Yusuf için “baba” kelimesinin karşılığı koca bir boşluk. Bir araya gelemeyen harflerin bölünmüşlüğü, kayıp giden 25 yıl… Heves Ali onun için peder oldu ama “baba” olamadı. Dökülmedi dilinden o iki hece.
Aşıklar Bayramı bana unutmamam gereken bir duyguyu hatırlattı: affetmek… Belki geçen zaman geri gelmeyecek ama biz de o anda kalamayacağız. Birimiz, bir gün diğerinin ölüm haberini alacak.
O yüzden bazı duyguları ertelemek, aslında onları kaybetmek demek. İçimizde tuttuğumuz her kırgınlık, her susuş biraz daha büyüyor, biraz daha mesafe koyuyor araya. Çünkü bazı vedalar ansızın gelir ve insan en çok söyleyemediklerine yanar. Belki de bu yüzden, bu hikâye bittikten sonra bile insanın içinde bir şey tamamlanmaz..
Okuyun, okutturun.
·
94 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
