Sartre’dan okuduğum ilk kitap oldu. Açıkçası beklediğime yakın bir deneyim oldu. Arka kapak yazısı çok iyi özetlediği için onu eklemek istiyorum:
“Varlıklı bir ailenin çocuğu olan Lucien Fleurier, varoluşsal bir kriz yaşar ve hayatında bir anlam bulmak amacıyla arayışa koyulur. Önce bohem çevrelere girerek eşcinsel bir ilişki deneyimler, ardından aşırı sağcı bir gençlik örgütüne dahil olur. Nihayetinde kişiliğinin anahtarını, reddettiğini düşündüğü şeyin tam kalbinde bulur. Lucien’in öyküsü, bir çocuğun dört yaşından erken yetişkinliğine uzanan bir bildungsroman parodisi.”
Yeni bir öykü türü okumanın yanı sıra kişinin kendisini arayışına çocukluğundan yetişkinliğine eşlik etme temasını sevdim. Sadece dil ve anlatım olarak sıkıldığım yerler olduğunu söylemem gerek. Hem hikaye anlatmaya hem de felsefenin temel sorunlarına yanıt vermeye çalışmak anlatımı biraz zorlamış. Öykü ve didaktik bir metin arasında bir yerde kalmış.
·
129 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
